نگاهى به واژهء « صحبت » واژه « صحبت » از نظر لعت واژهء « صحبت » در لغت به معناى معاشرت و يا ملازمت آمده است . گفته مىشود : « أصحبته صحبته صحبة فأنا صاحب » جمع اين واژه : صحب ، اصحاب و صحابه آمده است . « 1 » راغب اصفهانى در المفردات في غريب القرآن مىنويسد : ولا يقال في العرف إلّالمن كثرت ملازمته ؛ « 2 » در عرف فقط به كسى مصاحب مىگويند كه ملازمت بيشترى با فرد داشته باشد . بنابر اقتضاى واژهء « صاحب » از نظر لغوى و عرفى ، مصاحب پيامبر صلى اللَّه عليه وآله كسى است كه با آن حضرت معاشرت يا ملازمت

--> ( 1 ) . القاموس المحيط : 1 / 237 ، واژه « صحب » . ابن اثير و ديگران گويند : فاعل به معناى فعاله جمع بسته نمىشود جز همين مورد . النهايه : 3 / 11 ( 2 ) . المفردات في غريب القرآن : 475 ، واژه « صحب »